Diversen

Ine's tuin, april 2012

Maart roert zijn staart en april doet wat hij wil.

 

Dat gezegde is dit jaar ook weer van toepassing.Na de onverwachte kale vorst in februari werd maart bijna de warmste maand sinds men begon met het precies bijhouden van de temperaturen in Nederland. Eind maart was het prachtig weer, eindelijk was het voorjaar gekomen, en hoe!  Het was echt weer voor het terras en daar werd volop gebruik van gemaakt. De midvastenloop werd geheel droog uitgelopen, terwijl ik een hele zaterdagmiddag in de tuin werkte zag ik de vele honderden mensen langskomen. De spierpijn die ik elk voorjaar voel als ik voor het eerst weer een lange tijd in de tuin gewerkt heb, werd nu gedeeld. Tegen half zeven ‘s avonds liepen de laatste groepjes voorbij, waaronder behoorlijk jonge kinderen. Ik neem mijn petje voor ze af. Maar april begint weer kil, ‘s nachts weer lichte vorst en overdag nog geen 10 graden. Daarbij ook nog een koude wind uit het noordwesten die de poolkou dichterbij brengt. We moeten het er maar weer mee doen, maar ‘s avonds in de tuin werken nu het langer licht is na de overgang naar de zomertijd heeft geen zin, het is weer veel te koud.

 

Wat betreft de tuin ben ik weinig lovend. De vorst die ons bijna een Elfstedentocht gebracht heeft, heeft toch veel schade aangericht. Vermoedelijk doordat er nu, in tegenstelling tot vorig jaar, geen beschermende laag sneeuw aanwezig was. Ik ben nog wel voorzichtig met het opruimen en ga nog niet alle planten die ik ervan verdenk dat ze reddeloos verloren zijn, verwijderen. Maar als ik kijk naar mijn winterharde fuchsia’s, zie ik totaal geen leven meer. Normaal haal ik met mijn nagel een klein stukje van de stam en meestal is het daaronder mooi lichtgroen, een teken dat er niets aan de hand is. Nu heb ik ze een eind teruggesnoeid en zag alleen maar takken die ook binnenin helemaal bruin zijn. Hopelijk lopen ze vanuit de basis nog weer uit, anders moet ik op zoek naar nieuwe. De Fatsia’s hebben nu meer geleden dan ooit daarvoor in de tien jaar dat ze buiten overwinterd hebben, ze zien er niet uit. Ook maar afwachten, het zou toch zonde zijn als ik ze helemaal moet afzagen. Een aantal planten in de border was twijfelachtig winterhard, die neem ik ook niets kwalijk. De Sysyrinchiums zijn helemaal zwart, maar daarvan wist ik dat het gebeuren kon. Ik ben veel meer teleurgesteld in mijn zomerklokjes, door het gebrek aan echte kou in december waren die al behoorlijk uitgelopen. Na de vorst waren ze helemaal zwart, ze lopen wel verder weer groen uit, maar ik ben bang dat de bloei-knoppen allemaal kapot zijn. Daarin dus dit jaar geen bloemen. Als ik de Camellia’s bekijk, springen de tranen in mijn ogen. Aan weerszijden van het pad naar de voordeur staan er twee, rechts een grote van wel twee meter, links een wat kleinere. Of het komt van de plek waar ze staan weet ik niet, maar terwijl de kleine al begint te bloeien, is de bloei van de grote helemaal tot stilstand gekomen. Alle knoppen, zo groot als knikkers, zijn helemaal bruin en droog geworden en vallen bij aanraking van de struik. Naast het huis staan er een paar kleine, waaraan het blad gedeeltelijk bruin geworden is. Ik kan zelfs geen knoppen ontdekken en ik twijfel of ik de bruine takken nu moet snoeien of beter nog even kan wachten. Het zelfde verhaal gaat op voor de Trachelospermum, de Toscaanse jasmijn. Langs de muur achter het huis staan er twee, een zachtgele en een witte. De witte, de kleinste van de twee is helemaal bruin en ik wacht maar af of deze nog weer uitloopt. De zachtgele, die behoorlijk wat groter is terwijl ze tegelijk geplant zijn, heeft zo te zien weinig schade geleden door de vorst. En zo kan ik nog wel even doorgaan. De Gunnera laat nog geen spoortje groen zien, maar met het warme weer heb ik de beschermlaag van blad er alvast afgehaald omdat anders het nieuwe blad kan gaan rotten. Ook maar weer afwachten.

 

Natuurlijk is er ook genoeg positiefs te vertellen over de tuin. De Helleborussen staan nog steeds in bloei, de kleine gele annemoontjes doen het prima en als ik een rondje tuin doe zie ik elke dag weer iets anders boven de aarde komen. Hosta’s laten hun neuzen al zien en de diverse Hemerocallissen staan er fleurig bij, ze lopen uit met prachtig felgroen blad. De blauwe regen zit vol veelbelovende knoppen, dat wordt straks een groot feest.

 

De planten die de winter hebben doorgebracht in de nieuwe kas, doen het ook erg goed. Volgens mij hebben ze allemaal de winter goed overleefd en ze lopen mooi uit. Ook de Rhodohypoxis bolletjes laten al hun neusjes zien, maar de klavertjes zijn nog in diepe rust. Zo gauw ik tijd heb, wil ik beginnen met het zaaien van wat eenjarigen. Dat vind ik zo leuk om te doen, ook al is het resultaat soms erg wisselend en vraag ik me telkens weer af of het wel de moeite waard is. Maar de dagen worden langer, ‘s morgens worden we weer gewekt door een vogelconcert en de tuin roept, voorlopig is er weer genoeg te doen en kan ik al mijn energie weer kwijt in de tuin.

 

meer

Ine Heskamp

Ine Heskamp is penningmeester van ons bestuur. Ze is een fanatieke tuinfanaat, weet bijzonder veel van planten en deelt graag haar tuinervaringen met andere tuinliefhebbers. Daarom schrijft ze elk seizoen een column in het activiteitenblad. Ook vind je haar tuinverhalen op deze pagina.

06
Dec
De kracht van kruiden - Blik op de tuin no. 879
06
Dec
Kweeappels of kweeperen? - Blik op de Tuin no.  878